در حالیکه تنش میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا وارد مرحلهای تازه شده، لحن تهدیدآمیز مقامهای تهران در کنار تحرکات نظامی واشینگتن در منطقه، بار دیگر گمانهزنیها درباره سناریوهای پیشِروی ایران را تقویت کرده است. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، بدون واکنشهای هیجانی، برنامه استقرار گسترده نیرو و تجهیزات نظامی در خاورمیانه را دنبال میکند؛ رویکردی که به باور ناظران، بیش از آنکه مقدمه جنگی تمامعیار باشد، بخشی از راهبرد فشار حداکثری برای واداشتن تهران به عقبنشینی است.
معاملههای بزرگ و سرنوشتساز
با این حال، بسیاری از ناظران بر این باورند که عامل تعیینکننده، نه توان داخلی ایران، بلکه کیفیت و حدود معامله روسیه و چین با غرب خواهد بود. در این چارچوب، برخی از تحلیلگران از پیوند این تحولات با معادلات بزرگتری چون پیمان ابراهیم، نقش اسرائیل و میانجیگری بازیگرانی مانند قطر، عربستان و ترکیه سخن میگویند؛ مجموعهای که از سوی برخی «معامله قرن جدید» نام گرفته است.
در چنین فضایی، هفتههای پیشرو و روزهای پایانی بهمنماه، نه فقط برای جمهوری اسلامی، بلکه برای توازن قدرت در خاورمیانه، دورهای حساس و سرنوشتساز ارزیابی میشود؛ دورهای که پیامدهای آن میتواند معادلات سیاسی و امنیتی منطقه را برای سالها تحت تأثیر قرار دهد.
