بحران کارگری در پتروشیمی «سراج گستران رجال»؛ ده روز اعتصاب، صفر روز پاسخگویی
بیش از ده روز از اعتصاب غذای کارکنان پتروشیمی «سراج گستران رجال» میگذرد؛ شرکتی متعلق به برادران رجالی و تحت مدیریت حمیدرضا رجالی. این اعتصاب در اعتراض به کاهش حقوق، تهدیدهای مستمر و فشارهای دائمی مدیریتی آغاز شده است. با وجود ابعاد جدی بحران، هیچیک از دستگاههای نظارتی و قضایی در خوزستان، بندر امام و بندر ماهشهر تاکنون اقدامی نکردهاند.
هشدار کارگران و سکوت مسئولان
شماری از کارکنان در پیامهایی هشدار دادهاند: در صورت ادامه فشارها و تهدید فسخ آنی قراردادها، برخی کارگران ناچار به اقدام به خودسوزی جمعی خواهند شد. این اقدام قوياً رد میشود، اما مسئولیت تأمین حقوق کارگران بر عهده دولت و نهادهای ناظر است.
این بحران نمونهای دیگر از ساختار معیوب روابط کار در صنایع پتروشیمی جنوب است؛ ساختاری که طی سالهای اخیر زمینهساز چندین خودسوزی و اعتراضات گسترده بوده است. با وجود تجربه تلخ خودسوزی یک جوان خوزستانی و یک کارگر شادگانی، همچنان استاندار خوزستان و سایر مسئولان در برابر این بحران سکوت کردهاند.
چرا هیچکس پاسخگو نیست؟
پرسش اصلی اینجاست: چرا برادران رجالی که از آب، خاک، یارانههای دولتی و منابع خوزستان بهرهمند شدهاند، بدون هیچ محدودیتی قادر به تضعیف حقوق کارگران هستند؟ و چرا نهادهای ناظر—از سازمان منطقه ویژه، تا حراست، دادستان بندر امام خمینی و اداره اطلاعات ماهشهر—در برابر این تخلفات سکوت کردهاند؟
الگوی تکراری محرومیت کارگران بومی در مجموعههای رازی، بندر امام، اروند، آمیزههای مارون و لاله نشان میدهد که ظلم ساختاری در منطقه ادامه دارد: مدیران پروازی و مالکان خصوصی از حداکثر مزایا برخوردارند، اما کارگران بومی حتی از حداقل حقوق نیز بیبهرهاند.
در این بین، نماینده مردم منطقه همچنان در سکوت کامل است؛ در حالی که ده روز اعتصاب کارگران، مستقیم در حوزه مسئولیت اوست.
اکنون پرسش جدی این است: مسئولیت حفاظت از حقوق کارگران بر عهده کیست؟ و این چرخه نابرابری تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟
