در روزهای نخست انتصاب رامین حاتمی به عنوان مدیر جدید مناطق نفتخیز جنوب، برخی امیدوار بودند که او بتواند روندهای مخرب و ناکارآمد را متوقف کند. اما رفتارهای اولیه حاتمی نشاندهندهٔ خلاف این امیدها بود.
وفاداری به پیمانکاران رانتی
حاتمی از همان بدو ورود، بهوضوح وفاداری خود را به تیم موحد و پیمانکاران رانتی این مناطق نشان داد؛ اقدامی که هرگونه تصور درباره ارادهٔ او برای مقابله با فساد اداری و مالی را بیرمق کرد. او بهنظر میرسد هیچ تمایلی برای حل بحران تبعیض ساختاری یا بازگرداندن شایستهسالاری به سازمان ندارد.
تاریخچه مدیریتی و چالشهای پیش رو
مروری بر سوابق مدیریتی حاتمی، او را به عنوان مدیری محافظهکار و متکی بر ساختار قدرت معرفی میکند. پس از سالها انتظار برای رسیدن به این مقام، حالا به نظر میرسد هیچ انگیزهای برای اصلاحات عمیق ندارد و بیشتر به دنبال تثبیت منافع شخصی خود است.
با این حال، حاتمی روزهای سختی را پیش رو خواهد داشت. بحرانهای ناشی از تخلف، فساد و تبعیض در مناطق نفتخیز جنوب، که به شکل سازمانیافتهای تثبیت شده، دیگر نمیتواند بدون عواقب ادامه یابد. شرایط معیشتی دشوار کارکنان و انباشت نارضایتیها، این سازمان را به مرز بحران رسانده است؛ بهطوری که مدیری با ویژگیهای محافظهکارانه همچون حاتمی توان مقابله با آن را نخواهد داشت.
