در روزهای اخیر، جایگاههای سوخت کشور شاهد یک تغییر ناگهانی و غیرمنتظره برای مالکان خودروهای خارجی بودهاند. این تحولات بهوضوح فراتر از یک اختلال فنی ساده به نظر میرسد و بوی یک تصمیم مبهم و بیتوضیح را میدهد.
طبق اعلامهای رسمی، خودروهای خارجی قرار بود از دریافت سهمیه بنزین یارانهای محروم شوند، اما بهصراحت قید شده بود که موجودی قبلی کارتهای سوخت آنها، تا سقف ۲۰۰ و حتی ۳۶۰ لیتر، برای یک ماه قابل استفاده باقی خواهد ماند.
تناقض در عمل
واقعیت میدانی اما نشاندهنده چیز دیگری است. گزارشها از جایگاهها حاکی از این است که کارتهای سوخت خودروهای خارجی بهطور ناگهانی و بدون هیچگونه اطلاع قبلی، تنها امکان استفاده از بنزین با قیمت ۵ هزار تومان را دارند. این پیام که بر روی نمایشگر پمپها ظاهر میشود، به معنای حذف یکباره ذخیره قبلی و نادیده گرفتن وعدههای رسمی است.
این اقدام نهتنها پرسشهایی جدی درباره نحوه تصمیمگیری مدیران شرکت ملی پخش فرآوردههای نفتی ایجاد کرده، بلکه اعتماد عمومی به اطلاعیههای رسمی را نیز به شدت خدشهدار کرده است. اگر سیاست جدیدی اتخاذ شده، چرا بهصورت شفاف اعلام نشده است؟ و اگر خطایی در کار بوده، چرا اصلاح نمیشود؟
سکوت متولیان انرژی در برابر این تناقض، بهمراتب نگرانکنندهتر از خود گرانی بنزین برای افکار عمومی است. شفافسازی فوری، حداقل انتظاری است که از نهادی که با یکی از حساسترین مؤلفههای زندگی روزمره مردم سر و کار دارد، میرود.
