در دنیای پرابهام و پیچیدهٔ نفت و گاز، شایعات و اتهامات بهراحتی به حقیقت تبدیل میشوند. بر اساس اطلاعاتی که به دست آمده، یک شبکه روابط خانوادگی و واگذاریهای مسئلهدار در شرکت ملی نفت ایران و بهویژه شرکت نفت و گاز مارون، بهعنوان یک بستر فساد و دلالی مطرح شده است.
خویشاوندان در کانون فساد
محمدرضا ناصری کریموند، رییس حراست شرکت ملی نفت ایران، بهعنوان محور اصلی این شبکه شناخته میشود. گفته میشود که او خویشاوندان خود را به سمتهای مدیریتی شرکتهای نفت و پتروشیمی گمارده و این اقدام منجر به فساد و کارچاقکنی در پروژههای مختلف شده است.
از جمله این افراد، قباد ناصری کریموند، مدیرعامل شرکت مارون است که بهوضوح با حمایت پسرعمویش، محمدرضا ناصری کریموند، به این مقام رسیده است. تخلفات مرتبط با پروژههای مسئولیت اجتماعی این شرکت در روستاهای رامشیر و فعالیتهای برادرانش در مسجدسلیمان، بهطور جدی در معرض بررسی قرار دارند.
دلالی و سندسازی در پروژهها
سیاوش سهرابی، مدیر خدمات و عضو هیئتمدیرهٔ شرکت مارون، به سندسازی در پروژههای خدماتی و مسئولیت اجتماعی متهم شده است. همچنین بهزاد ناصری کریموند، معاون تعمیرات و عضو کمیته فنی، به هدایت مناقصات «سوری» برای واگذاری پروژهها متهم است.
در بخش حراست، فرید ناصری کریموند نیز بهعنوان نیروی ارکان ثالث حراست نفت و گاز مسجدسلیمان شناخته میشود که بهدلیل رانت خانوادگی از امکانات سازمانی بهرهمند شده است. ابراهیم رضاییخواه، با نظر مستقیم محمدرضا ناصری کریموند، به ریاست حراست نفت و گاز کارون منصوب شده و پیمانهای حراستی به شرکتهای خاص واگذار میشود.
در مدیریت مهندسی و ساختمان، پروژهها بهدستور محمدرضا ناصری کریموند و با سفارش دلالها واگذار شده و بخشی از آنها در اختیار فرخ ناصری کریموند، برادر وی، قرار گرفته است. ارتباطات نزدیک خلیل احمدی، دلال پروژههای نفتی، با مدیرکل حراست شرکت ملی نفت نیز به این پرونده دامن میزند.
این مسائل نشاندهندهٔ وجود یک شبکه پیچیده و فسادآمیز در ساختارهای مدیریتی و اجرایی صنعت نفت کشور است که نیاز به بررسی و شفافسازی جدی دارد.
