اسناد ثبتی شرکت «عمرانی و صنعتی آرمان جاوید هرمزگان» در کنار اطلاعات و اسناد رسیده به فیدوسنیوز، پرسشهایی جدی درباره نحوه ورود یک شرکت تازهتأسیس به مناقصات مجتمع کشتیسازی و صنایع فراساحل ایران، ایزوایکو، ایجاد کرده است؛ شرکتی که تنها چند ماه پس از تأسیس، ترکیب مدیریتی آن بهطور کامل تغییر کرده و نام یک مدیر بازنشسته ایزوایکو و دو برادر پیمانکار در رأس آن قرار گرفته است.
به گفته منابع مطلع، این شرکت اکنون
موفق به دریافت پروژهای میلیاردی در ایزوایکو شده است؛ پروژهای که درباره نحوه
امتیازدهی فنی، احراز صلاحیت پیمانکار و احتمال حمایت برخی مدیران داخل مجموعه، ابهامهایی
مطرح شده است. این اطلاعات تاکنون به معنای اثبات تبانی یا وقوع جرم نیست، اما
دادههای ثبتی، سرعت تغییر ساختار شرکت و سابقه ارتباط افراد حاضر در آن با مجتمع
کشتیسازی، لزوم ورود فوری نهادهای نظارتی را برجسته میکند.
شرکتی تازهتأسیس با سرمایهای ناچیز
بر اساس گزارش ثبتی ضمیمه، شرکت عمرانی
و صنعتی آرمان جاوید هرمزگان با شناسه ملی ۱۴۰۱۴۱۰۳۷۴۰ در تاریخ ۱۶
دی ۱۴۰۳ و در قالب شرکت سهامی خاص تأسیس شده است. آخرین سرمایه ثبتی
درجشده برای این شرکت فقط یکمیلیون ریال، معادل ۱۰۰ هزار تومان، است؛
رقمی که با ابعاد پروژههای میلیاردی مورد بحث فاصلهای چشمگیر دارد. وضعیت شرکت
در زمان دریافت استعلام «فعال» اعلام شده و تاریخ آخرین روزنامه رسمی آن اول آبان ۱۴۰۴
بوده است.
البته سرمایه ثبتی بهتنهایی نشاندهنده
توان مالی واقعی یک شرکت نیست؛ اما هنگامی که یک شرکت تازهتأسیس با سرمایه ثبتی ۱۰۰
هزار تومانی، سابقه اجرایی محدود و بنا بر اطلاعات منابع، فاقد پیشینه بیمهای و
مالیاتی متناسب با پروژههای بزرگ است، در ارزیابی فنی یک مناقصه میلیاردی امتیاز
قبولی میگیرد، کمیته فنی موظف است مبنای تصمیم خود را شفاف کند.
منابع مطلع گردش مالی ثبتشده شرکت تا پیش از ورود به مناقصات را
حدود یکمیلیون و ۲۰۰ هزار تومان اعلام کردهاند.
تغییر سریع ترکیب شرکت؛ ورود هاشمیپور
و برادران راسخی
ترکیب اولیه آرمان جاوید هرمزگان با ساختار کنونی آن تفاوت معناداری دارد. در زمان تأسیس، سولماز فروزنده هفشجانی مدیرعامل و نایبرئیس هیئتمدیره، فایزه درویشزاده رئیس هیئتمدیره و کبری فروزنده هفشجانی عضو هیئتمدیره بودند. عبدالرضا کمینپور نیز بازرس اصلی و آرش فروزنده هفشجانی بازرس علیالبدل شرکت معرفی شدند.
آگهی تأسیس همچنین نشان میدهد موضوع فعالیت شرکت به شکلی بسیار گسترده تنظیم شده است؛ از پروژههای عمرانی، تأمین نیروی انسانی و تعمیر خطوط نفت و گاز گرفته تا تعمیر و بازسازی کشتی، ساخت سازههای فلزی و شرکت در مناقصات دولتی و خصوصی. با این حال، در پایان همان آگهی تصریح شده که ثبت موضوع فعالیت بهمنزله اخذ یا صدور پروانه فعالیت نیست. بنابراین درج دهها عنوان در اساسنامه نمیتواند جایگزین گواهی صلاحیت، نیروی متخصص، ماشینآلات، سابقه بیمهای و تجربه واقعی اجرای پروژه شود.
تنها چهار ماه پس از تأسیس، بر اساس
صورتجلسه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساختار مدیریتی شرکت تغییر کرد:
غلامرضا راسخی رئیس هیئتمدیره، مجتبی راسخی مدیرعامل و نایبرئیس هیئتمدیره و
صفدر هاشمیپور عضو هیئتمدیره شدند. علی کمینپور نیز بهعنوان بازرس اصلی انتخاب
شد.
بازنشستگی، ثبت شرکت و بازگشت از در پیمانکاری
صفدر هاشمیپور، بنا بر اطلاعات رسیده، سالها در بخشهای مالی و اداری مجتمع کشتیسازی فعالیت داشته و سپس به معاونت منابع انسانی رسیده است. منابع میگویند ورود رسمی او به ساختار آرمان جاوید پس از بازنشستگی صورت گرفته است. همین منابع، برادران راسخی را از پیمانکارانی معرفی میکنند که در دوره مسئولیت هاشمیپور با مجموعه تحت مدیریت او ارتباط کاری داشتهاند.
این اطلاعات نشان میدهد با الگویی روبهرو هستیم که مصداق جدی «تعارض منافع» است: مدیری که سالها به ساختار اداری، نیروی انسانی، پیمانکاران و سازوکار تصمیمگیری یک مجموعه دسترسی داشته، پس از بازنشستگی در کنار پیمانکاران پیشین قرار گرفته و شرکت جدیدشان وارد مناقصات همان مجموعه شده است. سؤال روشن است: آیا تجربه و ارتباطات انباشتهشده در سمت عمومی یا سازمانی، به یک مزیت ناعادلانه در بازار پیمانکاری تبدیل شده است؟
حلقه کمینپور و فروزندهها
اطلاعات منابع از روابط نزدیکتری نیز
حکایت دارد. گفته میشود علی کمینپور پیشتر معاون صفدر هاشمیپور بوده است.
اکنون نام او در آخرین ترکیب ثبتی بهعنوان بازرس اصلی دیده میشود. در ساختار اولیه
نیز عبدالرضا کمینپور بازرس اصلی شرکت بود و روشن شدن نسبت احتمالی این دو و
سوابق شغلی آنان میتواند بخشی از شبکه شکلگرفته پیرامون شرکت را آشکار کند.
حلقه ارتباطی با احمد مرادی نماینده بندرعباس در مجلس
در سوی دیگر، سند از حضور سه عضو خانواده فروزنده در ترکیب اولیه خبر میدهد: سولماز فروزنده هفشجانی، کبری فروزنده هفشجانی و آرش فروزنده هفشجانی که بنا بر اسناد ارائه شده منابع مطلع این افراد با یکدیگر نسبت خانوادگی دارند و آرش فروزنده اکنون در شرکت مشغول است. همچنین درباره نزدیکی این حلقه با بستگان و افراد مرتبط با احمد مرادی، نماینده بندرعباس و عضو کمیسیون انرژی مجلس، مطالبی مطرح شده است.
نقش مدیر حقوقی و شائبه دسترسی به
اطلاعات رقبا
بخش حساستر پرونده به نقش احتمالی مسعود سالاری، مدیر حقوقی مجتمع، بازمیگردد. منابع از حمایت او از آرمان جاوید سخن گفتهاند؛ جایگاه مدیر حقوقی میتواند با دسترسی به قراردادها، پرونده پیمانکاران، اختلافات حقوقی و برخی اطلاعات داخلی همراه باشد. ازاینرو باید مشخص شود آیا سالاری در بررسی صلاحیت، تدوین قرارداد یا تسهیل مسیر شرکت نقشی داشته است یا خیر.
پرسش مهمتر این است که آیا اطلاعات
محرمانه مربوط به قیمت پیشنهادی، توان مالی، مدارک یا نقاط ضعف رقبای مناقصه، مستقیم
یا غیرمستقیم در اختیار آرمان جاوید قرار گرفته است؟ پاسخ به این پرسش تنها با
بررسی لاگ دسترسی به سامانهها، مکاتبات، صورتجلسات کمیته فنی، پیشنهادهای مالی
مهرومومشده و ارتباطات اعضای کمیته امکانپذیر است.
کمیته فنی دقیقاً به چه چیزی امتیاز
داده است؟
اگر شرکتی با چنین سابقه کوتاهی توانسته پروژهای میلیاردی بگیرد، ایزوایکو باید جدول کامل امتیازدهی را منتشر کند: امتیاز سابقه اجرایی، توان مالی، بیمه کارکنان، تجهیزات، رتبه پیمانکاری، نیروی متخصص و پروژههای مشابه. سازمان بازرسی، حراست و حفاظت اطلاعات باید روشن کنند شرکت در روز ارائه پیشنهاد دقیقاً چه دارایی، چه نیروی بیمهشده، چه رتبه صلاحیت و چه سابقه قابل راستیآزمایی داشته است. همچنین باید مشخص شود آیا شرکت برای افزایش امتیاز، سوابق افراد یا امکانات متعلق به مجموعههای دیگر را به نام خود ارائه کرده یا خیر.
مسئله فقط یک قرارداد نیست. اگر مدیران
سابق یک مجموعه بتوانند با تکیه بر شبکه روابط پیشین، شرکتی کمسابقه را از فیلتر
ارزیابی فنی عبور دهند، مناقصه از یک رقابت اقتصادی به سازوکاری برای توزیع پروژه
میان حلقههای داخلی تبدیل میشود. اکنون توپ در زمین مدیران ایزوایکو و نهادهای
نظارتی است: یا اسناد ارزیابی و قرارداد را منتشر کنند و به این ابهامها پاسخ
دهند، یا بپذیرند سکوت درباره پروژههای میلیاردی، شائبه تبانی و مهندسی مناقصه را
هر روز جدیتر میکند.
