بازگشت حسین حمیدپور به مدیریت شهری آبادان و خرمشهر و سازمان منطقه آزاد اروند، برای بسیاری از شهروندان یادآور یکی از تلخترین فجایع معاصر خوزستان است: حادثه فروریختن برج متروپل. این حادثه نهفقط یک ساختمان، بلکه اعتماد عمومی به ساختار نظارت و مدیریت شهری را نیز فرو ریخت.
حمیدپور در زمان وقوع فاجعه متروپل شهردار آبادان بود؛ دورهای که پروژهای با انبوهی از تخلفات فنی و ضعف نظارت به مرگ و زخمی شدن دهها نفر انجامید. متروپل در دوم خرداد ۱۴۰۱ فرو ریخت و به نمادی از فساد ساختاری و تبانی در ساختوساز شهری بدل شد. گزارشها نشان میدادند حسین عبدالباقی، سازنده پروژه، با روابط پشتپرده و چراغ سبز برخی مدیران، روند ساخت را خارج از ضوابط پیش برده بود.
در پرونده قضایی متروپل، نام حسین حمیدپور در میان محکومان دیده میشود. او به دو سال انفصال از خدمات دولتی محکوم و در میزان تقصیر حادثه نیز سهیم شناخته شد. حالا بازگشت او به مدیریت با حمایت مدیران منطقه آزاد اروند، پرسشهایی درباره معیار انتصاب در این منطقه به وجود آورده است: کارنامه مدیریتی یا روابط پشتپرده؟
خانوادههای داغدار متروپل این انتصاب را «نمک پاشیدن بر زخم» میدانند. زخمی که هنوز حقیقت آن روشن نشده و اعتماد از دسترفته مردم آبادان ترمیم نشده است. بازگرداندن مدیری که نامش با یکی از سیاهترین پروندههای شهری گره خورده، این پیام را به جامعه میفرستد که در ساختار مدیریتی، حافظه جمعی مردم و حرمت خون قربانیان اهمیتی ندارد.
در شهری که هنوز سایه متروپل بر آن سنگینی میکند، بازگشت مدیران مسئلهدار نه نشانه ثبات مدیریتی، بلکه نشانه تداوم چرخه معیوبی است که آبادان را از توسعه واقعی محروم کرده است: چرخه مصونیت و فراموشی.
