در روزهایی که جامعه ایران در تب و تاب اعتراضات به سر میبرد، گزارشهایی از عملکرد غیرانسانی بیمارستانهای عرفان به گوش میرسد؛ گزارشهایی که از جلوگیری از درمان مجروحان اعتراضات و همکاری با نهادهای امنیتی پرده برمیدارد. این مجموعه درمانی، بهجای ایفای نقش خود بهعنوان پناهگاهی امن برای مجروحان، به محلی برای شناسایی و تعقیب آنان توسط نهادهای امنیتی تبدیل شده است.
بر اساس اطلاعات موجود، در مواردی که شدت جراحات مجروحان بهگونهای بوده که امکان خودداری از درمان وجود نداشته، اطلاعات هویتی بیماران و جزئیات درمانی آنان بهصورت مداوم به نهادهای امنیتی گزارش شده است. این اقدام، نهتنها اصل محرمانگی اطلاعات بیماران را نقض میکند، بلکه نگرانیهای جدی درباره نقض حقوق انسانی و اخلاق پزشکی به وجود آورده است. در چنین شرایطی، مراکز درمانی باید بهعنوان مکانی امن برای معترضان عمل کنند، نه اینکه به ابزار شناسایی و تعقیب آنان تبدیل شوند.
فشار بر کادر درمان و سوءاستفاده مالی
افزون بر این، گزارشها نشان میدهد که فشارهای زیادی بر کادر درمان برای عدم کمک به مجروحان و همچنین تهدید علنی آنان اعمال شده است. این فشارها بهویژه در روزهای حساس دیماه شدت گرفته و پزشکان را در موقعیتی دشوار میان تعهد حرفهای و فشارهای امنیتی قرار داده است. از سوی دیگر، دریافت مبالغی بیش از تعرفههای رسمی از خانوادههای مجروحان نیز یکی دیگر از اتهاماتی است که به این مجموعه وارد شده و نشان از سوءاستفاده مالی در شرایط بحرانی دارد.
پیامدهای انسانی و اجتماعی
پیامد این سیاستها به فضای درمانی محدود نمانده و به احضار کادر درمان و فشارهای امنیتی بر خانوادههای مجروحان منجر شده است. برخی از این پیگیریها حتی به بازداشت مجروحان پس از ترخیص از بیمارستانها انجامیده است. این روند، بار دیگر همکاری بخشی از ساختار درمانی با نهادهای امنیتی را نمایان میکند و نگرانیهای افکار عمومی را برمیانگیزد.
در کنار این مسائل، شایعاتی مبنی بر تلاش مالک بیمارستانهای عرفان برای کسب مصونیت قضایی و انتقال سرمایه به خارج از کشور نیز مطرح است. این موضوعات نیازمند پیگیری و توجه جدی از سوی نهادهای مسئول و جامعه است تا حقوق بیماران و کادر درمانی حفظ شود و چنین اقداماتی در آینده تکرار نگردد.
