در هفتهها و ماههای اخیر نام غلامرضا جمشیدی، مدیرعامل پتروشیمی نوری، بیش از گذشته در رسانههای تخصصی صنعت نفت و پتروشیمی ایران دیده میشود؛ حضوری که بخش قابل توجهی از آن نه در قالب گزارشهای مستقل، بلکه با انتشار اخبار مثبت، یادداشتها، مصاحبهها و گزارشهایی درباره «رکوردشکنی»، «مدیریت موفق»، «نوآوری» و «رشد سودآوری» شکل گرفته است.
در خصوص مدیر عامل پتروشیمی نوری تنها در چند ماه گذشته گزارشهایی با عناوینی مانند «سال رکورد، رشد و تثبیت رهبری در آروماتیک»، «پیشران نوآوری و تحول در صنعت پتروشیمی ایران» و «روایت حماسه پتروشیمی نوری در جنگ» منتشر شده است. در یکی از این گزارشها نیز درآمد چهارماهه نخست سال ۱۴۰۵ پتروشیمی نوری بیش از ۶۱ هزار میلیارد تومان اعلام شده است. رسانههای نزدیک به صنعت همچنین از رشد صادرات، افزایش سودآوری و پیشرفت پروژه گازوئیل یورو۶ بهعنوان دستاوردهای مدیریت جمشیدی یاد کردهاند.
با این حال، بررسی دقیقتر همین دادهها نشان میدهد تصویر پتروشیمی نوری به آن اندازه که در بعضی گزارشهای تبلیغاتی ارائه میشود یکدست نیست.
برای نمونه، یکی از گزارشهای منتشرشده
درباره عملکرد سهماهه نخست ۱۴۰۵ اذعان میکند که
تولید نوری در این دوره به حدود ۱۵۲ هزار تن کاهش یافته؛
در حالی که در دوره مشابه سال قبل بیش از یک میلیون و ۳۴۱ هزار تن بوده است؛ یعنی افتی نزدیک به ۸۹ درصد. البته شرکت این کاهش را ناشی از جنگ، قطع
خوراک و محدودیت یوتیلیتی دانسته و همزمان بر افزایش درآمد صادراتی و سودآوری تأکید
کرده است. همین تفاوت میان سقوط شدید حجم تولید و تبلیغ گسترده درباره «عملکرد خیرهکننده»
نشان میدهد ارزیابی عملکرد مدیریت شرکت نیازمند بررسی شاخصهایی فراتر از تیترهای
روابط عمومی است.
در کنار این فضای تبلیغاتی، طی ماههای گذشته مطالب انتقادی نیز درباره سوابق مدیریتی جمشیدی در شبکههای اجتماعی، بهویژه برخی کانالهای تلگرامی و رسانه ها منتشر شده است. یکی از این کانالها ادعاهایی درباره شیوه فروش محصولات در دوره فعالیت او و انتخاب برخی مشتریان و معاملات مطرح کرده است.
در مورد پتروشیمی نوری همچنین پرسشهایی
درباره مناقصات، قراردادهای تأمین، فروش محصولات، هزینههای حمل و دموراژ و نحوه
انتخاب پیمانکاران در محافل صنعت مطرح شده است. همچنین پرونده شکایت از جمشیدی در
خصوص «تغییر نتیجه مناقصه توسط» در هلدینگ خلیج فارس باز است و هرچند پرونده تخلف
او در دادسرای جرائم اقتصادی به شکلی مشکوک مسکوت مانده است.
از سوی دیگر، شرکت پتروشیمی نوری یک شرکت بورسی است و بخشی از اطلاعات عملکرد مالی و دعاوی حقوقی آن در سامانه کدال منتشر میشود. اطلاعات موجود نشان میدهد شرکت در سالهای گذشته هم دعاوی حقوقی و هم افشای اطلاعات مرتبط با مناقصات و مزایدهها داشته است.
در همین حال، افزایش حضور رسانهای جمشیدی پرسش دیگری را در صنعت پتروشیمی ایجاد کرده است: آیا این موج اطلاعرسانی صرفاً بخشی از سیاست فضا سازی کاذب روابط عمومی پتروشیمی نوری است یا مقدمهای برای جابهجایی مدیریتی؟
در برخی محافل صنعت این گمانه مطرح شده که جمشیدی ممکن است به دنبال مدیریت یکی از شرکتهای بزرگ دیگر پتروشیمی باشد و نام شرکتهایی مانند آریاساسول، مارون یا مجموعههای پتروشیمی کنگان نیز بهصورت غیررسمی مطرح شده است.
واقعیت در حال حاضر این است که غلامرضا
جمشیدی مدیرعامل پتروشیمی نوری باحجم بالای
اخبار ستایشآمیز درباره مدیریتش و وجود پرسشها و فسادهای متعدد پاسخدادهنشده
درباره دورههای مدیریتی چهره ای است که در صدر فهرست مدیران مسئله دار صنعت نفت و
پتروشیمی قرار دارد.
