پروژه اتیلن‌اکساید ابن‌سینا، نشانه‌ای از فساد ساختاری در صنعت پتروشیمی ایران است. پیشرفت ناچیز پروژه در برابر پرداخت‌های کلان، سوالات جدی را به وجود می‌آورد.
کندی غیرعادی در پیشرفت پروژه «اتیلن اکساید» شرکت پتروشیمی ابن‌سینا همدان، در زمان مدیرعاملی امیر آذری تنها یک مشکل فنی یا اداری نیست؛ بلکه نشانه‌ای روشن از یک شبکه فساد گسترده و سازمان‌یافته در ساختار پیمانکاری پروژه‌های نفت و گاز است. پروژه‌ای که زیر نظر شرکت ملی صنایع پتروشیمی، پتروغدیر و مارون اداره می‌شود، امروز به نمونه‌ای از سوءمدیریت و پرداخت‌های غیرشفاف تبدیل شده است.
پیمانکار اصلی پروژه، شرکت پناه صنعت پارت به مدیرعاملی حسن فلاح و ریاست هیئت‌مدیره نور محمد پناهی، در نیمه دوم ۱۴۰۳ پروژه را با تنها ۱۱.۶۴ درصد پیشرفت تحویل داشته، اما در همین مرحله ۶۰۲ میلیارد تومان پیش‌پرداخت دریافت کرده است.
در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ نیز این شرکت ۴۹۶ میلیارد تومان دیگر دریافت کرده، در حالی که رشد پروژه تنها ۲ درصد بوده و میزان کل پیشرفت تا پایان شهریور ۱۴۰۴ به ۱۳.۸۸ درصد رسیده است. این اختلاف فاحش میان پرداخت‌ها و عملکرد، نخستین نشانه از رانت، تخلفات مالی و فساد ساختاری است.
شواهد همچنین بیانگر آن است که کنترل واقعی این شرکت در دست شبکه‌ای از افراد صاحب نفوذ اقتصادی و سیاسی قرار دارد که با شرکت‌های پوششی، حساب‌های اقماری و ارتباطات کلیدی در وزارت نفت، مسیر قراردادها را هدایت می‌کنند.
این شرکت در پروژه‌های مهمی چون:
اتیلن‌اکساید ابن‌سینا
HDPE هرمز
PDH پارس
تقویت فشار بیدبلند
پلی‌پروپیلن ایلام
الفین و یوتیلیتی گچساران
اوره لردگان
پروژه‌های مسکونی پردیس جم
نقش فعال دارد.
با بررسی سوابق شرکت مشخص می‌شود حضور پررنگ این شرکت در طرح‌های توسعه یا تجهیزاتی شرکت‌های مختلف پتروشیمی همواره با دخیل بودن شبکه‌ای از مدیران بالادستی و لابیگری ثابت نمایندگان و مدیران اجرایی همراه بوده است جه حاصل شبکه سازی حسن فلاح مدیرعامل این شرکت با نمایندگانی مانند محمد موحد و اعضای هیات مدیره هلدینگ‌های بالادستی نفتی و انرژی است.
ارتباطات گسترده این مجموعه با جریان‌های سیاسی، از جمله شبکه نزدیک به محمد موحد و برخی مدیران کلیدی صنعت پتروشیمی، نشان می‌دهد با یک شبکه قدرت سازمان‌یافته روبه‌رو هستیم؛ شبکه‌ای که فراتر از یک تخلف مالی، در حال مهندسی مدیریت و نفوذ در صنعت نفت و پتروشیمی ایران است.
