عملکرد ناامیدکننده رامین حاتمی، مدیرعامل جدید شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، برخلاف انتظارات اولیه نهتنها نشانهای از تغییر رویکردهای نادرست سال گذشته ارائه نداده، بلکه مجموعه عملکرد او در همین ابتدای راه نشان میدهد مسیر گذشته ادامه خواهد یافت.
در روزهای نخست انتصاب، برخی محافل نفتی این تصور را ایجاد کرده بودند که با حضور او ممکن است روندهای مخرب و ناکارآمد متوقف شود، اما رفتارهای اولیه حاتمی خلاف این امید را اثبات کرد.
حاتمی از همان بدو ورود، چه بهصورت مستقیم و چه از طریق واسطهها، وفاداری و ارادت خود را به تیم موحد و پیمانکاران رانتی مناطق نفتخیز آشکار ساخت؛ اقدامی که عملاً هرگونه تصور درباره اراده برای مقابله با فساد اداری و مالی را بیرمق کرد. او نشان داده است که تمایلی برای حل بحران تبعیض ساختاری یا بازگرداندن شایستهسالاری به این سازمان ندارد.
مروری بر سوابق مدیریتی حاتمی نیز روشنگر همین واقعیت است: مدیری محافظهکار، متکی بر ساختار قدرت، و ترجیحدهنده سیاستورزی مدیریتی بر عدالت مدیریتی. او پس از سالها انتظار برای دستیابی به کرسی مدیریت مهمترین شرکت نفتی وزارت نفت، اکنون بهنظر نمیرسد انگیزهای برای اصلاحات عمیق داشته باشد؛ بلکه بیشتر به دنبال تثبیت منافع شخصی و «بستن بار» برای سالهای پایانی خدمت خود است.
با این حال، حاتمی روزهای سختی پیش رو خواهد داشت. مسیر تخلف، فساد و تبعیض در مناطق نفتخیز جنوب که طی سالهای گذشته به شکلی سازمانیافته تثبیت شده و عملاً به یک مافیای تقسیم منافع در جنوب کشور بدل شده است، دیگر توان ادامهی بدون هزینه را ندارد.
از سوی دیگر، شرایط معیشتی دشوار کارکنان و انباشت نارضایتیها موجب شده است که ادامه همین وضعیت، سازمان را به مرحلهای از بحران ببرد که مدیری با ویژگیهای محافظهکارانه و غیرمصلحانه حاتمی توان مدیریت آن را نخواهد داشت.
مناطق نفتخیز جنوب بیش از هر زمان دیگر به مدیری از جنسی متفاوت نیاز دارد؛ مدیری که بتواند ریشههای سیاسیکاری، تبعیض و فساد را خشکانده و مسیر احیای اعتماد و کارآمدی را باز کند، نه مدیری که ترجیحش تداوم شراکت با ساختارهای فاسد گذشته است.
