منابع مطلع از اختلافات جدی در شرکت مهندسی و ساخت تأسیسات دریایی ایران خبر میدهند. این اختلافات بر سر ریاست هیئتمدیره و نحوه اداره خریدها، قراردادها و استخدامهای شرکت شکل گرفته است. به گفته این منابع، پس از تغییرات مدیریتی که از اردیبهشت ۱۴۰۵ آغاز شد، دامنه اختیارات مدیر حراست به کمیتههای تخصصی گسترش یافت. همزمان گزارشهایی از خروج بدون مجوز کالا از انبار یارد خرمشهر و تهدید کارکنان برای جلوگیری از انتشار این اخبار مطرح شد.
این اختلافات در شرکتی رخ داده که پیش از این نیز با کمبود پروژه و مشکلات پرداخت حقوق مواجه بود. منابع مطلع میگویند انباشت بدهیها و زمینگیری شناورهایی مانند «اوشنیک»، شرکتی را که زمانی بزرگترین پیمانکار فراساحلی ایران بود، به آستانه ورشکستگی رسانده است. ایلنا در شهریور ۱۴۰۴ به نقل از جهانگیر پورهنگ، مدیرعامل وقت، از دشواری پرداخت حقوق، بیمه و مالیات به دلیل کاهش واگذاری پروژه و وصولنشدن مطالبات شرکت خبر داده بود.
سهم هلدینگ قدر و اختلافات مدیریتی
به گفته منابع مطلع، بیش از ۴۰ درصد سهام شرکت در اختیار هلدینگ قدر، وابسته به صندوق تعاون ناجا، است. این منابع میگویند مصطفی درویشی شاهکلائی که دارای سابقه نظامی است، از اردیبهشت به هیئتمدیره پیوست و با فشاری که از طریق رادان بر مهدی عبوری، مدیرعامل گروه سرمایهگذاری اهداف، وارد کرد، به ریاست هیئتمدیره رسید و زمینه مدیرعاملی سید شمسالدین موسوی را فراهم کرد.

درویشی و موسوی با همکاری ترابی، مدیر وقت حراست، در تصویب مصوباتی نقش داشتند که خلاف مقررات بوده است. این مصوبات راه را برای خریدهای فاقد کنترل کافی، قراردادهای خارج از ضابطه و جذب کارکنان و مدیران همسو باز کرده است. ترابی نیز به عضویت همه کمیتههای تخصصی شرکت درآمد. منابع مطلع این سطح از دخالت در تصمیمهای تخصصی را خارج از حدود وظایف حراست میدانند.
گزارش خروج کالا و بحران مدیریتی
به گفته منابع مطلع، ترابی از ماهها قبل در خروج بدون مجوز کالا از انبار یارد خرمشهر نقش داشته است. این خروج کالا مصداق سرقت بوده و کارکنان مرتبط با انبار تهدید شدند تا موضوع را علنی نکنند. طبق اسناد، مهدی عبوری در واکنش به بحران، ممبینی، از مدیران باسابقه و متخصص تأسیسات دریایی، را به نمایندگی از اهداف به شرکت فرستاد تا اوضاع را کنترل و موقعیت این سهامدار را تقویت کند.
به روایت برخی مدیران مجموعه، دیگر اعضای هیئتمدیره که منابع آنها را تحت نفوذ ناجا میدانند، در برابر این اقدام مقاومت و کارشکنی کردند. هرچند در نهایت اکثریت هیئتمدیره با استناد به فقدان صلاحیت و ضعف عملکرد مدیریتی درویشی، او را از ریاست کنار گذاشتند و ممبینی را به ریاست برگزیدند. رئیس حراست صندوق بازنشستگی نفت نیز ترابی را بهدلیل سوابق و عملکردش برکنار کرد. با این حال، گفته میشود موسوی در اجرای این تصمیم با اهداف همکاری نکرده و ترابی با استناد به عضویتش در کمیتهها و هیئتمدیره شرکتهای زیرمجموعه همچنان در شرکت رفتوآمد دارد.

بنا بر همین روایت، درویشی از امضای مصوبه تغییر رئیس هیئتمدیره خودداری کرده و همراه ترابی علیه رقبای مدیریتی خود پروندهسازی میکند. سابقه شرکت نشان میدهد تصمیمهای مربوط به خرید داراییهای دریایی پیشتر نیز به پرونده قضایی کشیده شده است. معامله خرید دکل «فورچونا»، مشهور به «دکل گمشده»، به رسیدگی قضایی در ایران و بریتانیا انجامید. سالها بعد، پورهنگ گفت در دهه ۱۳۹۰ بیش از سه میلیارد دلار پروژه در شرکت اجرا شده، در حالی که ارزش کل پروژههای واگذارشده در چهار سال منتهی به زمان اظهاراتش حدود ۲۰۰ میلیون دلار بوده است.
این واقعیتی روشن است که وضعیت کنونی شرکت حاصل فساد و ضعف مدیریت در دورههای فعلی و گذشته بوده است. شرکتی که از مهمترین صنایع کشور است امروزه با بدهیهای سنگین روبهروست و بخشی از ناوگانش، از جمله شناور لولهگذار «اوشنیک» که از شناورهای شاخص خاورمیانه است، زمینگیر شده است. رقم بدهیها، وضعیت عملیاتی ناوگان و مصوبه تغییر رئیس هیئتمدیره سه موضوع مشخصیاند که شرکت و سهامدارانش باید درباره آنها پاسخ مستند بدهند تا مشخص شود کدام مدیران رانتی و حاصل انتصابات غیرتخصصی این مجموعه بزرگ را به ویرانی کنونی رساندهاند.
